En God ziet dat het licht goed is; dus scheidt hij het licht van het donker.

Dit beeld sprak me enige tijd geleden aan, meteen wist ik dat ik het wilde delen via mijn blog. Helaas heeft dat inmiddels al te lang stilgelegen. Op de een of andere manier besloot ik opeens dat het nu de tijd was om de foto te plaatsen. Misschien helpt het dat ik net met Hebreeuws bezig was en zo deze tekst er bij wist te vinden. Op de een of andere manier heb ik het nodig dat een tekst en een beeld samen komen om te zeggen wat ik te zeggen heb.

In de gangbare bijbelvertalingen wordt weinig recht gedaan aan het doorlopende karakter van het scheppingsproces. Er wordt weinig recht gedaan aan het feit (want dat is het voor mij) dat God nog steeds bezig is met onze wereld. Dat is nu eenmaal het lastige van vertalen, je vergelijkt appels met peren (of Hebreeuws en Nederlands). Dat gaat meestal best aardig, maar helemaal 1:1 gaat nooit lukken.

Peter Oussoren doet het wel mooi in zijn “Naardense Bijbel”:
“God ziet het licht aan: ja, het is goed!
Zo brengt God scheiding aan
tussen het licht en de duisternis.”

Het scheiden tussen licht en donker is niet iets uit een duister verleden, het gebeurt ook nu nog!

Dat is ook wat mijn oog deed toen ik dit plaatje voor het eerst “zag”. Ik zag het licht in de Hemel en donker op de aarde. Het licht dat wij mensen hadden gemaakt (de straatlamp) was donker. Ik zag dat het licht in de hemel goed was en dat van ons mensen stak er maar duister tegen af. Uiteraard, zou je kunnen zeggen. Het licht staat immers uit. Het zou verspilling zijn om het licht overdag te laten branden.

Dat klopt ook in dit beeld, symbolisch gezien dus. Je kunt je namelijk afvragen, en dat doe ik wel eens, wat wij mensen kunnen toevoegen aan het Goddelijke licht. Ik vind dat dit beeld dat mooi illustreert. Want, zoals de zonnetralen in deze foto maar tijdelijk zo mooi te zien zijn, zo is het in ons leven ook. Soms worden we even ‘verlicht’, of geraakt door het Goddelijke licht, dan leven we even op. Maar er zijn ook tijden, misschien wel de meeste, waarin we ons nauwelijks nog kunnen herinneren hoe mooi dat licht in feite is. Als het dan toch zo donker is, dan helpt het wel om gewoon het licht aan te doen!

Voor mij staat het beeld ook model voor de kloof tussen God en mensen. Wij doen het licht aan, maar het Goddelijke licht is toch echt van een andere orde. De dingen die wij scheppen zijn weliswaar nietig in vergelijking met de zaken die God schept. Maar in de donkere tijden die elk mens mee maakt zijn ze wel verrekte handig en soms zelfs heel hard nodig.

Des te mooier is het dan als je ergens loopt en je opeens een teken ziet dat verwijst naar de Schepper, nee Scheppende van de hemelen en de aarde. Dan besef je plots; het gaat door, en ik mag er deel van uit maken, er bij zijn, er zijn. Dat geeft mij een warm gevoel en ik hoop dat het jou dat ook geeft.

Groeten,
Dennis

Foto van onvoltooid schilderij, door Annemiek Puts

We zijn in het nu een momentopname van ons opgetelde verleden. Maar daar is in feite weinig mee gezegd, want we zijn tegelijk een “voor-stelling” van wat we zouden kunnen zijn, zouden kunnen worden. We zijn onvoltooid, zo gaan we door het leven opweg naar de altijd maar voortmarcherende voltooiïng. Het nu is in feite een kruising waar we op staan en waarin alle mogelijkheden van de toekomst samenkomen, to je weer een stap neemt en het heden verleden wordt. De techneut in me zou zo iets een kwantum superpositie willen noemen, maar ik hou eigenlijk niet zo van dure woorden.

Bij dat eeuwige voortmarcheren van een mens, het worden, daarbij denk ik niet aan dat beeld van een boer die een hengel met een wortel voor zijn ezel houdt om hem aan het lopen te krijgen. Nee, ik denk dan aan een mens op weg naar het eind van de regenboog, staand in het veelkleurige licht van de oneindige mogelijkheden die ons leven en onze toekomst kleur geven.

Jammer dat we zo vaak het zicht op de regenboog kwijt raken onderweg. Maar een troost om te weten dat de aard van het licht niet verandert, alleen de kleuren die wij zien. Soms breekt het licht, en dan breekt het door tot onze grauwe werkelijkheid en weten we ons aangeraakt door. Ja, door wie of wat? Voor mij is dat het licht van God. Wij dansen af en toe op zijn regenboog, en HZij ziet dat het goed is.

"Bevrijding" uit de serie "Het einde"

Mensen die hem zien vragen me vaak of het niet lastig was deze duif zo te fotograferen. Het antwoord is ja, maar niet onmogelijk. Het kostte me wel wat tijd en aandacht, en de duiven waren me op een gegeven moment wel spuugzat.

Deze foto heeft voor mij een diepere betekenis. (Logisch, anders zou ik hem niet op mijn blog over spirituele fotografie zetten!) De opstijgende duif staat model voor een ziel waarvan het lichaam gestorven is. Deze ziel vertrekt, vliegt omhoog, net als deze duif, terwijl een ander achter blijft en het gebeuren argwanend bekijkt, stevig verankerd op de grond.

De titel “Bevrijding” slaat op het feit dat de opvliegende (duif / ziel) als het ware bevrijd is van de beperkingen hier op aarde. Letterlijk heeft de vliegende duif opeens drie dimensies ter beschikking om zich in voort te bewegen, terwijl de achterblijver op het platte vlak blijft rondlopen. Ik geloof dat het zo ook is met mensen die “ontslapen” om maar eens een mooi klassiek woord van stal te halen.

De achterblijver in deze foto kijkt wat “over de rand”, maar heeft nog niet het punt bereikt waarop hij of zij ook opstijgt. Dat vind ik een mooi beeld om de dood mee te beschrijven en het tekent de manier waarop ik er tegenaan kijk. Het is enerzijds bevrijding, maar anderzijds wekt het toch argwaan, want het blijft voor ons toch het grote onbekende.

Voor de achterblijvers is en blijft het onvoorstelbaar moeilijk omdat zij toch hun maatje missen, en dat is natuurlijk bikkelhard! De donkere en harde ondergrond waar de achterblijver op staat symboliseert de hardheid van het bestaan, ofwel de hardheid van het na-bestaan.

Onbekend zal het altijd wel blijven ook, want onze menselijke taal en ons verstand is niet in staat die wereld ten volle te bevatten. We kunnen pogingen wagen en min of meer geslaagde vergelijkingen trekkingen trekken, maar daar blijft het bij. Ook deze foto is niet meer dan een speldenprik in de donkere sluier die de dood omringt. Toch geloof ik dat we door zulke speldenprikken heen soms een stukje hemels licht kunnen doorlaten. Ik hoop van harte dat jij het ook zo ziet!

Meeuwtje overweegt zijn of haar opties

Kijkende door mijn foto archief sprak mij deze foto aan. Ik hoor straks graag wat jij er van vindt. Onderaan deze pagina kun je reageren. Gewoon doen hoor, vind ik leuk. Maar nu ga ik even egoistisch verder met wat ik er van vindt. Op het eerste gezicht zie ik een klein meeuwtje dat op het strand naar de zee kijkt. In de achtergrond een rij palen die als een donkere afrastering de horizon lijken te blokkeren. De foto roept enigszins weemoedige gevoelens bij me op, een beetje triest is het wel.

Ik heb er verder geen verstand van hoor, van meeuwen dan, maar deze beesten spraken me altijd al aan. Als kind was ik er  al door gefascineerd. Ik kom er met de jaren steeds meer achter waarom! De meeuw is een dier dat vrijheid nodig heeft. Het is een dier dat leeft in en van de ruimte die de lucht en de zee naar alle kanten geven. Lang geleden las ik het boekje “Jonathan Livingston Seagull”, ik herkende mezelf vrijwel volledig in de eigenzinnige en misschien wel enigszins onaangepaste zeemeeuw. Het lezen van dat boekje had tot gevolg dat ik ben gaan deltavliegen, althans, ik heb een tijd lang lessen genomen en had op een gegeven moment zelfs een eigen vleugel. Door schade en schande heb ik geleerd dat vrijheid en ruimte zuiver spirituele zaken zijn, die helemaal niet afhankelijk zijn van het al dan niet fysiek kunnen vliegen.

Kijkend naar de foto staan de rij donkere en dreigende palen voor mij model voor de belemmeringen die we tegen komen in dit leven. Belemmeringen die weliswaar zeer reëel zijn, maar niet onoverkomelijk, nee zelfs nooit onoverkomelijk. We moeten alleen wel leren ze te overstijgen! Staat deze meeuw op het punt zijn vleugels uit te slaan of loopt hij nog een tijdje verder langs de rustig kabbelende golven. Hoe dan ook, het is zijn (of haar!) keus!

(Post bijgewerkt i.v.m. te kleine afbeelding)