Spirituele Fotografie

Bevrijding is misschien niet het eerste waar je aan denkt bij het zien van deze foto. Hangt er natuurlijk ook een beetje van af of je van duiven houdt of niet. Deze foto maakt deel uit van mijn tentoonstelling “Spirituele Fotografie”. De tentoonstelling is een drieluik, en deze foto komt uit de serie getiteld “Het einde”. Typisch Dennis natuurlijk, om bij het einde te beginnen…

"Bevrijding" uit de serie "Het einde"

Mensen die hem zien vragen me vaak of het niet lastig was deze duif zo te fotograferen. Het antwoord is ja, maar niet onmogelijk. Het kostte me wel wat tijd en aandacht, en de duiven waren me op een gegeven moment wel spuugzat.

Deze foto heeft voor mij een diepere betekenis. (Logisch, anders zou ik hem niet op mijn blog over spirituele fotografie zetten!) De opstijgende duif staat model voor een ziel waarvan het lichaam gestorven is. Deze ziel vertrekt, vliegt omhoog, net als deze duif, terwijl een ander achter blijft en het gebeuren argwanend bekijkt, stevig verankerd op de grond.

De titel “Bevrijding” slaat op het feit dat de opvliegende (duif / ziel) als het ware bevrijd is van de beperkingen hier op aarde. Letterlijk heeft de vliegende duif opeens drie dimensies ter beschikking om zich in voort te bewegen, terwijl de achterblijver op het platte vlak blijft rondlopen. Ik geloof dat het zo ook is met mensen die “ontslapen” om maar eens een mooi klassiek woord van stal te halen.

De achterblijver in deze foto kijkt wat “over de rand”, maar heeft nog niet het punt bereikt waarop hij of zij ook opstijgt. Dat vind ik een mooi beeld om de dood mee te beschrijven en het tekent de manier waarop ik er tegenaan kijk. Het is enerzijds bevrijding, maar anderzijds wekt het toch argwaan, want het blijft voor ons toch het grote onbekende.

Voor de achterblijvers is en blijft het onvoorstelbaar moeilijk omdat zij toch hun maatje missen, en dat is natuurlijk bikkelhard! De donkere en harde ondergrond waar de achterblijver op staat symboliseert de hardheid van het bestaan, ofwel de hardheid van het na-bestaan.

Onbekend zal het altijd wel blijven ook, want onze menselijke taal en ons verstand is niet in staat die wereld ten volle te bevatten. We kunnen pogingen wagen en min of meer geslaagde vergelijkingen trekkingen trekken, maar daar blijft het bij. Ook deze foto is niet meer dan een speldenprik in de donkere sluier die de dood omringt. Toch geloof ik dat we door zulke speldenprikken heen soms een stukje hemels licht kunnen doorlaten. Ik hoop van harte dat jij het ook zo ziet!