Vandaag werd ik aangesproken door een schilderij dat mijn moeder aan het schilderen is. Het licht vind ik prachtig en de kleurcontrasten spreken me ook heel erg aan. Het meest intrigerende er aan is echter dat het onvoltooid is. Het is al prachtig, maar het potentieel, wat het nog allemaal kan worden is onbegrensd.
Foto van onvoltooid schilderij, door Annemiek Puts
Hoe het schilderij straks gaat worden is een raadsel. Mooi wordt het zeker, daar ben ik alvast van overtuigd. En dat is ‘m nou net! In dat opzicht doet het schilderij me aan een mens denken… Niet dat het schilderij leeft, dat doet het op zijn manier echt wel, maar die gedachte ga ik nu niet uitwerken… Een mens is eigenlijk ook nooit “af”, altijd onvoltooid, misschien wel per definitie!
We zijn in het nu een momentopname van ons opgetelde verleden. Maar daar is in feite weinig mee gezegd, want we zijn tegelijk een “voor-stelling” van wat we zouden kunnen zijn, zouden kunnen worden. We zijn onvoltooid, zo gaan we door het leven opweg naar de altijd maar voortmarcherende voltooiïng. Het nu is in feite een kruising waar we op staan en waarin alle mogelijkheden van de toekomst samenkomen, to je weer een stap neemt en het heden verleden wordt. De techneut in me zou zo iets een kwantum superpositie willen noemen, maar ik hou eigenlijk niet zo van dure woorden.
Bij dat eeuwige voortmarcheren van een mens, het worden, daarbij denk ik niet aan dat beeld van een boer die een hengel met een wortel voor zijn ezel houdt om hem aan het lopen te krijgen. Nee, ik denk dan aan een mens op weg naar het eind van de regenboog, staand in het veelkleurige licht van de oneindige mogelijkheden die ons leven en onze toekomst kleur geven.
Jammer dat we zo vaak het zicht op de regenboog kwijt raken onderweg. Maar een troost om te weten dat de aard van het licht niet verandert, alleen de kleuren die wij zien. Soms breekt het licht, en dan breekt het door tot onze grauwe werkelijkheid en weten we ons aangeraakt door. Ja, door wie of wat? Voor mij is dat het licht van God. Wij dansen af en toe op zijn regenboog, en HZij ziet dat het goed is.
